Filistin ve Lübnan’daki savaş hala devam ediyor. Yazacağım yazı ise yine savaşa farklı bir açıdan bakmak olacak. Ana fikir olarak şunu söyleyebilirimki dünya çapında İslam kalkınışı davasını Türkiye dışındaki ülkelerden beklemek hayaldir.Bugün bu islam ülkelerinden hemen hepsi, kaidesi iman, zirvesi küfür, birer içi boş mezar. Kaidesi yani halkı müslüman, zirvesi yani iktidarları veya kralları islama zıt. Apaçık Türkiye’deki durum gibi batıcılık hastalığı…

Uzun zaman Türk yönetimi altında kalmış olan bu ülkeler, insan sayıları, toprak sınırları ne olursa olsun tarihi bir imtiyazın getirdiği hükümle Türk’ü model tanıma mahalinde kalmışlardır. Peygamberimizden sonra Emevi ve Abbasi Arap imparatorluklarından sonra Türkler müstesna, hiç biri devlet kurabilmek güçüne ulaşamamıştır. Bu güç ise sadece Türk’e, Bizde 17. Asra kadar gücümüzle bu sancağı tam güçümüzle devam ettirmişiz, onun arındanda kendimizi mudafaya çekmişiz. Derken 19. Asrın başlarından itibaren sarsılış, parça parça kopuş. 20. Asırda yıkılış ve batıya tam teslimiyet. Bunun sonuçu tüm İslam aleminin birleşemez, kaynaşamaz, bütünleşemez halde devletciklere bölünüşü…

İslamın önce Türkiye’de bozularak her yerde bozulduğu ve ancak Türkiye’de düzelirse her yerde düzeleceğini bildiğimiz takdirde bu İslam Birliği şuruna ulaşabileceğiz.

Bugun Filistin’in, Lübnan’ın da neden Yahudiye ezildiğini yukarıda yazan hakikatten anlıyabiliriz. İslam ümmeti Türkiye’yi beklerken biz hala Avrupa birliğine çağrıda bulunur, Bm’den umut beklersek ümmetimiz daha çok ezilir.